Toelichting: Jan Willen van Dam, producent Filmstad:


Na een intensieve research periode van twee jaar heeft Nico Bunnik een plan ontwikkeld dat origineel is en tegelijkertijd een project is geworden met maatschappelijk belang. Meerdere keren kregen wij bij onze zoektocht naar financiering te horen dat films over Afrika niet erg populair zijn. Buiten het feit dat men dit bijna een pijnlijke bekentenis mag noemen is het natuurlijk ook nog eens onwaar, aangezien het nieuws en ja ook meerdere documentaire makers terecht ruime aandacht geven aan alle vluchtelingen die aanspoelen aan de Europese kusten.

Misschien is dat het wel: er is al genoeg aandacht voor het Afrikaanse continent en er is geen ruimte meer voor een andere invalshoek waarbij men dan de Afrikaan als individu, qua persoonlijkheid maar ook qua nationaliteit, maar even op de grote hoop gooit.

De regisseur en scenarist heeft meerdere keren door Ethiopië gereisd en daar gewerkt, en wat hij tegenkwam waren de verhalen van verschillende mensen met verschillende verhalen. Logisch, zult u zeggen, echter het waren ook andere verhalen dan die we hier op het Europese continent zo vaak te horen of te zien krijgen. Van mensen die helemaal niet weg willen, die vanuit hun cultuur of persoonlijkheid juist een sterke wil hebben om iets van hun land te maken.

Gedreven mensen zoals Abebe, een jongeman die in een klein stadje in het hoge noorden van Ethiopië woont. Hij is op zoek naar een zinvol bestaan, een universeel thema, maar dan wel in zijn Ethiopië. Ook hij ziet het vluchtelingen probleem, maar wel vanuit zijn eigen optiek en van daaruit probeert hij daar dan ook verandering in te brengen.

Vanuit zijn geloof en traditionele opvoeding probeert hij de soms wel degelijk hopeloze situatie voor zichzelf en anderen te verbeteren en in zijn worsteling hiermee won hij direct de sympathie van Nico en naar men mag aannemen van een groter publiek.

Toen wierp zich dan ook gelijk de vraag op: ‘Hoe dit te verbeelden zonder te vervallen tot een informatieve edoch ietwat saaie documentaire, of een film ontstaan vanuit een westerse blik, die nu eens zo graag de andere kant van het leven der Afrikanen wil laten zien, zodat met alle goede bedoelingen van dien, er wederom een eenzijdig beeld ontstaat.?’ Dit alles in ogenschouw nemend kwam Nico Bunnik tot de conclusie dat Abebe zelf het verhaal moest vertellen met eigen woorden en eigen gedachten. Abebe wil in Ethiopië blijven echter het moet dan wel een leefbaar Ethiopië zijn.

Zo ontstaat er het beeld van een enigszins idealistische zoeker die in situaties terecht komt die de westerse kijker misschien vreemd of onbegrijpelijk voorkomen, doch die door de hoofdpersoon vaak slechts worden beschouwd als vorderingen of tegenslagen in zijn streven, om vervolgens zijn pad weer dapper te vervolgen.

Met deze film probeert Nico de kijk van het individu te laten zien en te ervaren, om zo het beeld van de massa te corrigeren. Want terwijl ook de hoofdpersoon nieuwe ervaringen opdoet is de kijker niet alleen toeschouwer maar ook, als het goed is, deelgenoot daarvan. De mensen verschillen, ondanks allerlei verschillende culturen, niet zoveel van elkaar als gedacht. Men kan die verschillen behalve benadrukken, ook ontkennen of verwaarlozen, echter dat zou ook weer geen goed beeld geven van de werkelijkheid.


Door voor deze film dan ook voor een mix van observerende docu- en een fictieve drama-steil te kiezen, waarin Abebe’s innerlijke wereld via geïmproviseerde fictie scenes verbeeld word, probeert de maker die verschillen wel te benadrukken maar dan op zo’n manier dat ze inzichtelijker, mooier, spannender en zelfs droeviger worden. Want ondanks dat we misschien niet altijd de keuzes of dromerige denkwereld van Abebe mogen begrijpen, de mens verschilt nooit zoveel van elkaar dat die niet mee kan voelen. Meevoelen met deze hoofdpersoon is verre van moeilijk en juist door te kiezen voor deze bijzondere en minder gebruikelijke aanpak, krijgt de belevingswereld van Abebe veel meer overtuigingskracht en impact.


Jan Willem van Dam

De film in het kort:


De 24 jarige Abebe woont in Lalibela, een dorpje in het hooggelegen noorden van Ethiopië. Veel jongeren uit zijn omgeving vertrekken naar Addis Abeba of verder, hij wil blijven en de arme mensen in zijn land helpen.


Terwijl thuis in Lalibela zijn vrienden achter zijn rug om een beetje lacherig doen over zijn ideeën en vooral blijven dromen over een modern en rijk leven in de stad of ver land, probeert hij zijn ideaal van naastenliefde in de praktijk te brengen.


Vanuit zijn perspectief, zijn ideeën over de wereld en zichzelf, volgen we zijn tocht door het uitgestrekte Ethiopië. Met zijn idealistische, soms naïeve blik, maakt hij een pelgrimstocht door zijn land. Een land dat nog grotendeels volgens de oude rurale cultuur leeft, met zijn prachtige landschappen, maar dat ook zijn rauwe meer moderne steden kent. Een wereld met steeds groter wordende contrasten, waarin Abebe, net zoals vorst Mysjkin in ‘De Idioot’, zich steeds meer geconfronteerd ziet met geldzucht, macht en andere verderfelijke hartstochten.


Regisseur: Nico Bunnik.

Producent: Stichting Filmstad, Den Haag.

Co-producent / line-producer: Birabiro films, Addis Abeba

Distributie: Gusto entertainment

Staying Put, in ontwikkeling

introductie film: https://vimeo.com/273286832

Introductie Ethiopië:

Op dit moment is Ethiopië de snelst groeiende economie van Afrika. China investeert veel in het land. Er zijn westerse ondersteuningsprogramma’s, NGO’s en bedrijven die investeren. De meeste Ethiopiërs hebben hier vooralsnog geen profijt van. Het is een relatief kleine bevolkingsgroep die de touwtjes in handen heeft. Er zijn de afgelopen tijd veel demonstraties geweest van verschillende bevolkingsgroepen die ontevreden zijn over de eenzijdige beslissingen die de huidige regering maakt; een kleine groep verrijkt zich ten koste van de rest en handhaaft zich met repressie.

Ethiopië heeft van oudsher een autocratisch bestuur gehad, tot en met keizer Haile Selassie (1930-1974). Een dynastie die volgens overlevering tot 3000 jaar teruggaat. Het huidige bestuur is nog op veel punten gebaseerd op dit autocratisch systeem, en kent geen democratie.